Άλεξ Μυλωνά

Η Άλεξ Μυλωνά (Αλεξάνδρα Μπογδάνου το πατρικό της όνομα) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1920. Οι γονείς της, Θρασύβουλος Μπογδάνος και Μαρία Χαλκοκονδύλη, αντιλήφθηκαν σε μικρή ηλικία το ταλέντο της στο σχέδιο, και στα οκτώ της ξεκίνησε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής. Συνέχισε τις σπουδές της το 1942 στο Κολέγιο Αθηνών, κοντά στον Νίκο Νάκη. Το 1940 παντρεύτηκε τον δικηγόρο και μετέπειτα πολιτικό Γεώργιο Μυλωνά, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες. Το 1945, ήδη μητέρα ενός παιδιού, εισήχθη στη Σχολή Καλών Τεχνών και σπούδασε γλυπτική με δάσκαλο τον Μιχάλη Τόμπρο. Η ζωή της επηρεάστηκε από την πολιτική δίωξη του συζύγου της κατά τη δικτατορία, η οποία την οδήγησε στο Παρίσι, όπου είχε την ευκαιρία να επεκτείνει τους καλλιτεχνικούς της ορίζοντες. Στον κύκλο των γνωριμιών της ανήκαν επαγγελματίες όπως ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Χένρι Μουρ, ο Αλμπέρτο Τζακομέτι, ο Όσιπ Ζάντκιν και ο Ζαν Αρπ. Η Μυλωνά εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διεθνή φόρα όπως η Μπιενάλε της Βενετίας το 1960, την Μπιενάλε Σάο Πάολο το 1961, και την Μπιενάλε του Παρισιού, και συνεργάστηκε με πολλές γκαλερί τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Το 1954 κέρδισε το Β΄ Πανελλήνιο βραβείο για το μνημείο των εκτελεσθέντων από τους Γερμανούς στη Νίκαια. Το 1954 έγινε μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας «Το Εργαστήρι». Από το 1956 ήταν ιδρυτικό μέλος και αντιπρόεδρος του Καλλιτεχνικού Σωματείου Ελληνίδων. Το έργο της παρουσιάστηκε σε σημαντικές εκθέσεις, όπως στο Salon de la Jeune Sculpture στο Παρίσι και στη Διεθνή Έκθεση του Μόντρεαλ το 1968. Το 1986 οργανώθηκε από την Εθνική Πινακοθήκη αναδρομική έκθεση του έργου της. Η καλλιτεχνική της έκφραση περιλάμβανε πειραματισμούς σε πολλαπλά μέσα και υλικά, όπως τυπώματα, κολλάζ, υφάσματα, χαλιά και ζωγραφική. Ξεκινώντας με έργα σε πέτρα ή μπρούντζο, που έχουν ως θέμα την ανθρώπινη μορφή και χαρακτηρίζονται από σχηματοποίηση και τονισμό των όγκων, η Άλεξ Μυλωνά σταδιακά προχώρησε στην αφαίρεση. Ήδη πριν το 1960 είχε διαμορφώσει το προσωπικό της λεξιλόγιο, δημιουργώντας έργα σε μέταλλο που διακρίνονται για το εξπρεσιονιστικό τους περιεχόμενο. Αργότερα, στην ώριμη δουλειά της, θα χρησιμοποιήσει υλικά όπως το τσιμέντο και, κυρίως, το μάρμαρο (λευκό ή χρωματιστό). Αντί για τα δυναμικά γωνιώδη σχήματα της προηγούμενης περιόδου, η γλυπτική της υιοθετεί τους συμπαγείς όγκους και τις λείες επιφάνειες, σε αρμονικές συνθέσεις, κατά κανόνα αφαιρετικές, με διακριτικές αναφορές σε αρχετυπικές μορφές. Το 2002, ξεκίνησε το ύστατο έργο της δημιουργίας του Μουσείου Άλεξ Μυλωνά, το οποίο τελικά πέρασε το 2007 στην αρμοδιότητα του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης. Το 2004 εγκαινιάστηκε στην Αθήνα το «Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Άλεξ Μυλωνά», όπου στεγάζεται το έργο της. Το μουσείο αποτελούσε έναν ζωντανό οργανισμό, αντανακλώντας την προσωπικότητα και το έργο της Μυλωνά, ενώ παράλληλα υποστήριζε νεότερες τάσεις και προτάσεις στην τέχνη. Η Άλεξ Μυλωνά απεβίωσε το 2016.

Alex Mylona (née Alexandra Bogdanou) was born in Athens in 1920. Her parents, Thrasyvoulos Bogdanos and Maria Chalkokondyli, recognized her talent for drawing at a young age, and she began her first painting lessons at the age of eight. She continued her studies in 1942 at Athens College under Nikos Nakis. In 1940, she married the lawyer and later politician Georgios Mylonas, with whom she had two daughters. In 1945, already a mother of one, she was admitted to the Athens School of Fine Arts, where she studied sculpture under Michalis Tombros. Her life was affected by the political persecution of her husband during the dictatorship, which led her to Paris, where she had the opportunity to expand her artistic horizons. Her social circle included professionals such as Nikos Hadjikyriakos-Ghika, Henry Moore, Alberto Giacometti, Ossip Zadkine, and Jean Arp. Mylona represented Greece in international forums such as the Venice Biennale in 1960, the São Paulo Biennial in 1961, and the Paris Biennale, and collaborated with many galleries both in Greece and abroad. In 1954, she won the second Panhellenic prize for the monument to those executed by the Germans in Nikaia. In 1954, she became a member of the artistic group "To Ergastiri" (The Workshop). From 1956, she was a founding member and vice-president of the Artistic Association of Greek Women. Her work was presented in major exhibitions, such as the Salon de la Jeune Sculpture in Paris and the Montreal International Exposition in 1968. In 1986, the National Gallery organized a retrospective exhibition of her work. Her artistic expression included experimentation in multiple media and materials, such as prints, collage, textiles, carpets, and painting. Starting with works in stone or bronze, which focused on the human figure and were characterized by stylization and the emphasis of volumes, Alex Mylona gradually moved toward abstraction. Even before 1960, she had developed her personal vocabulary, creating metal works distinguished by their expressionistic content. Later, in her mature work, she used materials such as cement and, primarily, marble (white or colored). Instead of the dynamic angular shapes of the previous period, her sculpture adopted solid volumes and smooth surfaces in harmonious compositions, generally abstract, with subtle references to archetypal forms. In 2002, she began her final project of creating the Alex Mylona Museum, which eventually came under the jurisdiction of the Macedonian Museum of Contemporary Art in 2007. In 2004, the "Alex Mylona Museum of Contemporary Art" was inaugurated in Athens, housing her work. The museum functioned as a living organism, reflecting Mylona's personality and work, while simultaneously supporting newer trends and proposals in art. Alex Mylona passed away in 2016.